Sevginin Gul Rengi
Ne zaman “bayram” dense
Gizli bir körük yelpazelenir yaram üstünde
Tozu gözümü yakar, közü yüreğimi
Bir yerde sevgiler aÄŸlar benimle
Küçücük bir çocuktum o zamanlar. Yedi veya sekiz yaÅŸlarında. Kokusuna doyamadığım, sıcaklığını doyasıya içime sindiremediÄŸim annemi kaybetmiÅŸtim. Saçımı okÅŸayacak bir anam yoktu artık. Ne de sırtımı örtecek ÅŸefkatli bir el. Amansız bir hastalık dediler adına, çocuk aklım ermedi. Çocuk aklım ermedi anayı yavrusundan ayıran, eti tırnağından söken, sevgileri linç eden, adına “ölüm” denen bu “göç” ü. Geceler benimle aÄŸladı sessiz sessiz… Günler benimle… Sabahlar benimle…
Bulutlarda yüzü ÅŸekilleniyordu sanki anamın gökyüzünde, her özlediÄŸimde baktığım. YaÄŸmur yaÄŸmur iniyordu elleri yüzümü okÅŸarcasına. YaÄŸmurun elleri anam kadar sıcaktı… Bir okadar soÄŸuktum ben, bir okadar ürkek, bir okadar masum ve korunmaya muhtaç. Hani yaprağı titrer ya bir çiçeÄŸin; Bilmez niye… Titrer ya içi bir çocuÄŸun, hüzün iner gözlerine … Ãœzülür, üşür ve koynuna sokar ellerini ısınmak için. Bir avuç bulamadığından kendine…
Bulutlar ve ben hep aynı yerdeyiz hala. Özlemlerin vuslatında. KimsesizliÄŸin ayazında…
Bulutlarda bir resim.
Elimden tutuÅŸunu hatırlıyorum bir gün babamın,”Hadi gel” deyiÅŸini.”Köye gidiyoruz, ninenler bizi bekliyor, seni oraya bırakacağım” Küçücük yüreÄŸimden taÅŸan acılarımla son bir kez daha bakıp odama selamlıyorum bulutları.
YeÅŸilin her tonu, göz alabildiÄŸince, sözleÅŸmişçesine, burada toplanmıştı sanki. Adını bilmediÄŸim dünya kadar böcek ve kuÅŸ. GökkuÅŸaÄŸi bir halı gibi serilmiÅŸti çiçek çiçek… Toprağın sesi yükseliyordu çıplak ayaklarımın altında. Mutluydum…
Bulutlar ve ben hep aynı yerdeyiz hala…
YaÅŸamımı renklendiren analı kuzuyu orda tanıdım iÅŸte, adını Berfin koyduÄŸum. Küçücüktü. Simsiyah gözleri, aÄŸzı ve kulaklarıyla bir sevgi yumağıydı sanki. İçimdeki boÅŸluÄŸu dolduruvermiÅŸti bir anda. HissetmiÅŸ miydi ne öksüzlüğümü? Ne zaman dalıp gitsem dünlere, bitiveriyordu yanı başımda türlü türlü oyunlarla. “Al bu kuzu senin olsun, istediÄŸin gibi bak ona” dediler. Dünyalar benim olmuÅŸtu sanki. Bir kuzum vardı artık. Yalnız deÄŸildim. Ben, kuzum ve de anası…
Sonradan Serfin’ de katıldı aramıza. Serfin: evimizin haÅŸarı bir o kadar da sevimli köpeÄŸi.
Artık, Serfin ve Berfin’in bakımları bana aitti. Bu sorumluluk altında her sabah erkenden kalkıyor ellerimle onları doyuruyordum. Ne güzeldi Berfin’in annesinin peÅŸinden koÅŸması! Annesiyle oyunlar oynaması ne güzeldi! Ama, ne yazık ki uzun sürmedi bu “analı kuzu” mutluluÄŸu. Bir eve bir öksüz yetmezmiÅŸ gibi acı bir haber daÄŸlayıverdi yeni baÅŸtan çocuk yüreÄŸimi. KuzucuÄŸumun anası yediÄŸi bir ottan zehirlenerek ölmüştü.
Ölüm bir kez daha çöreklenmişti kapımıza.
KuzucuÄŸum öksüz kalmıştı. Daha bir sıkı sarıldım sanki bu olaydan sonra Berfin’e. Ona yalnızlığını unutturmam lazımdı. Öksüzlüğünü… Serfin olayların farkında gibiydi. Ya da bana öyle geliyordu. Ne zaman melemeye baÅŸlasa Berfin, hemen onun yanıbaşında bitiverip, bir ÅŸeyler yaparak onu neÅŸelendiriyordu.
Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Biz üçümüz üç dost, üç kardeş, üç sırdaş gibiydik. Biraz geç uyansam ikisi birden kapımda bitiveriyordu.
Yemyeşil kırlar bizimdi uçsuz bucaksız.
Bir de bulutlar vardı
Mavi bulutlar
Beyaz bulutlar
Bulutlarda şekiller vardı
Bulutlarda iki resim
Yağmur daha çok yağıyordu sanki
Bulutlar ve ben aynı yerdeyiz hala
Bulutlar kuzum köpeğim ve ben
Bir tatlı koÅŸuÅŸturmaca baÅŸladı günlerden bir gün evin içinde. Bir telaÅŸ. Çarşı pazar alışveriÅŸleri. “Hadi sana bayramlık alalım” dedi ninem. Hep beraber ÅŸehire gidip bir ÅŸeyler aldık. Çizgili beyaz gömleÄŸim, mavi pantolonum ve yeni Trabzon derbey lastiklerim çok güzeldi. Gül rengi kırmızı kravat ve kurdele de isterim diye tutturdum. Berfin’e, Serfin’e ve bana. Kırmadılar. Aldılar. “Birazda kına alalım” dedi ninem. “Ellerimize yakarız. Berfin’i de kınalarız” Sevindim.
hayvan pazarı dedikleri yer çok kalabalıktı. Hiç bu kadar insanı bir arada görmemiÅŸtim. Meydanlar koyun, kuzu ve danalarla doluydu. Kınalanmıştı kimisi, kimisi renk renk boyanmıştı. Bir anlam veremedim. Çocuk yüreÄŸimin coÅŸkusuyla yarının heyecanı sarıvermiÅŸti içimi. Yarın bayramdı… Kurban bayramı…
Ne zaman “bayram” dense
Gizli bir körük yelpazelenir yaram üstünde
Tozu gözümü yakar, közü yüreğimi.
Bir yumruk tıkanır genzime, kelimeler titrer
Titrer yüreğim
Bir yerde sevgiler aÄŸlar benimle.
Bulutlar aÄŸlar
Kınalar yakıldı ellerime. Berfin’in başına kınalar yakıldı o gece. Anlayamadığım bir fısıltı vardı evin içinde. Sanki duymamı istemiyorlarmış gibi gizli gizli konuÅŸmalar. Berfin ve Serfin çoktan uyumuÅŸtu. Ben de uyumalıyım. Yarının heyecanı daha ÅŸimdiden sarmıştı içimi. Ayakkabılarımı sildim, ninemin kınalı ellerimi baÄŸladığı bezlerle, parlattım. Bir daha sildim. Åžimdi daha parlak olmuÅŸtu. Elbisemi kapının arkasına astım. Gözümün önünde dursun diye. Uyandıkça bakarım. Kırmızı kravatım, iki tane de kırmızı kurdele duruyordu baÅŸucumda. Biri benim için, biri kuzucuÄŸum, diÄŸerini de köpeÄŸimin boynuna baÄŸlayacağım.
Kınalı ellerimin kokusu karıştı bahar kokulu odama. Gece bir baÅŸka güzeldi sanki. Perdemi araladım, bulutlar yıldızlara bırakmıştı gökyüzünü. Göz kırptı biri, diÄŸeri yer deÄŸiÅŸtirdi… Kaydı gitti… Tutamadım..
Boğuk bir ulumayla uyandım. Köpeğim, kapımın önünde havlıyordu. Önce ellerimin bağını çözdüm kurumuş kınaları topladım. Kapıyı açar açmaz yatağıma atladı Serfin. Paçamı tutup bir yerlere götürmek istercesine gözlerimin içine baktı. Acı çektiği her halinden belliydi. Daha yataktan kalkmamıştım ki kuzucuğumun acı meleyişini duydum. Birden bahçeye attım kendimi. Kınalı kuzumun gözleri bağlıydı ve sürüklenircesine bir ağacın altına yatırılıyordu. Kocaman bir çukur açılmıştı yanı başında.
Hani titrer içi bir çocuÄŸun, korkar, üşür, üzülür, aÄŸlar ve koynuna sokar ya ellerini, tutacak el, sığınacak kucak bulamadığından kendine… Oradayım iÅŸte!
Ninemin sesi duyuldu. “Berfin’i kurban ediyoruz. Sana baÅŸka bir kuzu daha alırız sonra. Bugün kurban bayramı”
Toprak kaydı ayaklarımın altından
Bulutlar kaydı ayaklarımın altına
Sesler çığlıklara karıştı
Kızıla döndü yeşil
Ellerimdeki kına sızladı
Kapının arkasındaki gül rengi kravatım
Çaresizliğim büyüdü kocaman çocuk gözlerimde
Hiç bir şey yapamamanın acizliğiyle yandım
Gök yere indi gürültüsüyle
ÅžimÅŸek ÅŸimÅŸek
Yanağımdaki damla utandı
ışıldadı ıslak gözlerim, ve…
Başımı sokup yorganın altına
Yitip giden sevgilere aÄŸladım…
Ne zaman “bayram” dense
Gizli bir körük yelpazelenir yaram üstünde
Tozu gözümü yakar, közü yüreğimi.
Bir yerde sevgiler aÄŸlar benimle.
Bulutlar aÄŸlar
Bulutlar ve ben hep ayni yerdeyiz hala
Bulutlarda üç resim
Haykırabilseydim nefreti
Haykırabilseydim sevgiyi
Anlatabilseydim dostluÄŸu
Yapamadım.
Kara bir bulut gibi çöreklendi o bayram sabahı küçücük yüreğime.
Kimse anlamadı.
Kimseye anlatamadım .
Bayramları neden sevmediÄŸimi…
mRC TurkMrc Mrcindir mRCYukle TurkceMrc chat sohbet muhabbet haber mirc sitesinde bu yazi 359 kere goruntulenmistir.
Comments
Yorum yazın:
